Retraites

Wij:
Het is 7u, de wekker loopt af. Op mijn tippen sluip ik naar de badkamer en doe mijn best om niemand anders te wekken. Ik trek mijn badpak aan met erover een handdoek. Eens uit de kamer plof ik met blote voeten in mijn schoenen. In de gang wacht een houten trap, ik doe mijn best om deze zachtjes te betreden. Eens beneden klinkt een vrolijk ‘goede morgen’, het komt me tegemoet een geur die aangeeft dat er al heel wat werk verzet is in de keuken deze ochtend. Vers brood, zoete fruit compote, frisse citrusvruchten, ze doen mijn neus kriebelen en mijn buik grommelen. Ik wandel verder naar buiten. Het is fris, de boom op de koer krijgt herfstkleuren, ieder dag deze week zal ik hem wat roder zien kleuren. Door de oude, zwak verlichte schuur, die nu een grote houten tafel met hoge stoelen behuisd, kom ik uit op het terras. Ik zoek het gele eendje. Ik vind Lore, ze heeft het gele eendje al gevonden en heeft de afstandsbediening vast. ‘Wat leuk dat je ervoor gaat deze ochtend, eens kijken hoe warm het water is’. Zij heeft geduld met de afstandsbediening, ik zou al 10 keer op de knop geduwd hebben. Het water opent zicht, damp stijgt op en ik zak erin, heerlijk!
Ze maakt een foto voor in de groepsWhatsApp van deze week; Dag 1: het zwembad is geopend! Ze gaat weer naar binnen, ik vermoed richting die heerlijk geurende keuken en laat mij achter om rustig te genieten. En dat is wat ik doe. Ik zwem wat baantjes in openlucht, in heerlijk warm water. Ik laat me drijven en dragen. Ik voel mijn spieren werken en ontspannen, ik voel mijn littekens trekken en het warme water dat me omarmt. De zon komt stralend op en de maan staat nog aan de hemel. Ik drijf op het water, de wolken drijven door de lucht. Het gedragen worden is een gevoel dat ik deze week vaak zal ervaren. Net als het vertrouwen in mijn eigen kunnen, mijn vermogen om te helen.
Ik ben voor het eerst in mijn leven op retraite: een herstel- en herleef week na kanker. Een hele week lang wordt er voor mijn gezorgd, word ik uitgenodigd om bij te leren, om te genieten, om te herstellen. Een week lang ruimte voor mezelf. Een week lang levensstijlaanpassingen aan den lijve ervaren die deugd doen, helend en welkom zijn, na de periode waarin ziekte op de voorgrond stond. Hier mag ziekte er zijn, we dragen hier allemaal de littekens en de gevolgen. Hier staat ziekte niet centraal. Hier staan wij centraal, wij in ons herstel, wij in wie we zijn. Wij die worden gedagen, wij die genieten, wij die nieuwe dingen uitproberen, wij die bijleren, wij; die herstellen en herleven.

Kerstlijstje:
Tijdens de retraite enkele weken geleden heb ik gegeten, maar gegeten gelijk ik in 2 jaar niet meer gegeten heb. Met smaak, met goesting, duimen en vingers aflikkend.
Van alle deelnemers passeerde ik misschien wel het vaakst langs de open keuken om iets in mijn mondje te steken. Het begon in de ochtend, wanneer ik rond 7u naar het zwembad vertrok. Van aan mijn kamerdeur rook ik dat er weer lekkers bereid werd. Het was een opgewekte ‘goedemorgen’ en dan liep ik verder. Mijn maag kreeg van die ruimtevullende geuren al een hongertje. Na de medicatie moet ik ’s morgens minimum 30 minuten wachten voor ik mag eten. De ideale tijd voor een plonsje in het buitenbad.
Een plons en een douchke later zaten we als goden aan tafel. De tafel steeds prachtig gedekt met een overvloed aan keuzes uit gezond, lekker en puur eten. Ik leerde tef-meel kennen om mijn havermout eens mee te vervangen. Boekweit (iets dat ik eigenlijk niet zo lekker vind) smaakte in de pannenkoeken, heerlijk. Verse huisgemaakte stroop van kweepeer, verse confituur met rozemarijn en pruim, kastanjebrood,… Iedere ochtend stond er nieuws op tafel, net als iedere middag, namiddag en avond.
Miljaar wat heb ik genoten! Ik herontdekte hoe graag ik eet, hoe graag ik proef, hoe leuk ik het vind om lekker te eten. Ik had het van mezelf niet echt door en kwam daar dus tot het besef dat mijn voeding best saai, ééntonig was geworden. Wat mag ik eten + waar heb ik het minst last van als ik het eet = een routineuze voedingskeuze.
De goesting en energie ontbrak me om te experimenteren. Ik wou thuis geen werk in iets steken waar ik dan misschien weer buikpijn en last van krijg. Hier werd het voor me klaar gemaakt en het enige dat ik moest doen, was het opscheppen. Dat deed ik met veel graagte!
Het was zo genieten dat de chef rekening hield met wat ik wel en niet mocht eten. Ik moest zelf niets opzoeken, nakijken,.. enkel kiezen. Vermits ze zeggen ‘kiezen is verliezen’ ging ik voor: ‘van alles een beetje’, en dan nog een beetje, en nog een beetje 🙂
Er stond aan de zijkant een tafel met lekkers op voor tussendoor. Vijgen, dadels, geroosterde noten (home made), cacoanibs, vers fruit,.. en kannen water, met iedere dag iets anders aan toegevoegd zoals blauwe bessen, verse rozemarijn,..
Kiezen voor gezonde voeding was hier letterlijk zo voor de hand liggend. Een waar genot om te mogen meemaken.
Enkele weken later kregen we via mail een receptenboekje, met alle lekkers duidelijk uitgelegd. Een document om te koesteren! Ondertussen probeer ik hier thuis regelmatig dingen uit die in het boekje stonden. Ik denk vaak terug aan mijn hervonden liefde voor eten en dat motiveert me om af en toe toch een risico te nemen. Soms draait het goed uit, soms minder; soms met buikpijn, soms helemaal prima. Ik ben echter steeds tevreden met mezelf dat ik het probeer.
En op dagen dat ik geen zin heb om te koken denk ik aan de woorden van chef Wim: ‘doe het toch!’.
Zo simpel is het, kies voor gezonde, vezelrijke en pure voeding: gewoon doen, ieder maaltijd opnieuw.
Chef Wim en sous-chef Erika maakte er een genot van, de hele dag door. Ik draag ze hier in huis mee in de voedingskeuzes die ik maak.
Dus ik zet ze op mijn kerstlijstje, Wim en Erika. Als ik dan eens echt te moe ben, of gewoon wat inspiratie nodig heb, dat ik nog eens aan een tafel door hen gecreëerd mag zitten.